Posts

Posts uit mei, 2020 weergeven

Als krakend cellofaan

In de hoofdrol Ellen Vogel: flashback
Hij steekt zijn armen uit, de notoire homoseksueel met zijn gevaarlijke lachje, en de zaal applaudisseert.
En impulsief trekt ze haar linkerbeen op, o zo meisjesachtig, en stopt ze hem haar wang en haar borsten toe.
Als een doos chocolaatjes. Voilà. De avond is zo veilig en zo feestelijk als krakend cellofaan.
Jan Mulder staat in een pissteegjeBij Barend en Van Dorp: flashback
Daar staat de grote leeuw onhandig te lachen, met de handen in de zak te wachten.
Poeslief is hij en meestal mild, vooral wanneer er meisjes bij zijn.
Ook nogal lui, hij schikt zich wel en hij houdt wel van een grapje. Maar
soms schudt hij met zijn manen en verschijnt er in zijn ogen een moorddadig licht.
Geheel volgens contract natuurlijk: Jan doet mee, maar is tot niets verplicht. Wolkersflashback
De leeuw is oud geworden en herinnert zich plotseling dat hij een slang is: zoet- gevooisd lispelt hij over zomer en winter in de tuin, en over kennis
van goed en kwaad. D…

Bijzettingen

Een CDA-politica (wel heel bekwaam) 1. De grijsgeblokte goeroe die zich, in een lang maar met aplomb gebracht betoog dat eigenlijk over iets anders gaat haar fan noemt, haar zeer grote fan, vindt niet
veel bijval, iedereen verdenkt hem van sarcasme: deze middelbare vrouw met platgespoten kapsel en gering- schattende mond lijkt saai als een portret dat al sinds jaren stof verzamelt in een kast of in de la van een buffet.
Intussen evenwel verorbert met verfijnd genoegen – een habitué! – zij Sachertaart bij Pulchri Studio
en drukt een porseleinen kopje aan haar lippen voor een heel klein teugje thee. 2. Om seks geeft ze al zeer veel jaar niet meer. Toch weet ze zeker – meent althans te weten – dat ze in háár tijd heel wat heeft uitgevreten.
Wel ordinair misschien als je er op terug kijkt, maar toch als herinnering, wanneer je je er niet overmatig op fixeert, niet te versmaden, denkt ze ingenomen.
Achter hermetisch afgesloten deuren wringt zich het spookbeeld van een lichaam dat wit…

Abendrot

Tussen krab en slap witbrood Tussen krab en slap witbrood vinden we
feilloos de weg van de beschaving, Chris:
een mierenweggetje, een kronkelpaadje
van woorden die geen kwaad kunnen. Voor mij

ben je een oude god, Chris, onverslijtbaar,
ben je honderd jaar van verongelijkte
bewondering voor Marini, voor het
savoir faire van Italië, van milde

spijt dat je Hugenootse voorgeslacht
zijn toevlucht zocht in dit verregend noorden
en het menslievende, radiante zuiden
de rug toekeerde. In je zit misschien

meer van de houterigheid en de schijn-
provincialiteit van onze breedte
dan je lief is, maar een monument
ben je, een rots van beschaving, grijnzend

en bagatelliserend tussen je
tonijn en witte druiven en je bledje
met net niet goed onthouden bleu.
De overhemden plakken aan ons vlees.

Met een stalen gezicht en met volkomen
stabiele toekomstverwachtingen, moe,
maar geen moment van plan het op te geven,
zitten we als koningen op onze mestvaalt.

We eten iets, en we praten, niet zozeer
omdat we…

Basia

Basia zijn kusgedichtjes
No sex In de vijver, verborgen tussen varens
en brokken geïmporteerd basalt, bewegen
zich vadsige goudvissen. Ze schikt
haar stemmig geplisseerde mantelpak

en buigt zich nonchalant voorover en
kijkt in de zwarte waterspiegel naar

zichzelf met het aplomb van een halfnaakt
marmeren standbeeld van Diana.
xxxEs. Opstandig blad,
verfomfaaid, verkleurd,
recht overeind
in de windstille ochtend.

Wolkenrafels
nog roze van dageraad, in
de bleekblauwe lucht.

Ze ademt en wacht.
Dan strijkt een vink
neer op een tak. Eén vink.
Dan nog een. Dan nog een.
Seks bij San GiorgioVenetië, 1998
Niet hoe van verre de raadselachtige vinger van S. Giorgio oprijst in de nevel;
maar in close-up: de wind, het blikkerend water, de 23-oktoberzon.
En op de trap van de kerk, op de hier en daar brokkelige kalkstenen trap,
een jonge Italiaan in hemd en spijkerbroek die geduldig een Engels schoolmeisje met een keiharde kopstem versiert. Das Lied von der ErdeWanneer de dochter …

Points de vue

TGV Gepraat
en gemaakt, zacht lachen, en
gerinkel van glas.

Met een klap
stort de trein zich in zijn echo.

Parijs
vlucht panisch op ons af.

(Maar ik zal dansen, ik zal dansen,
dansen op je graf.)

Metrolijnen We trekken haastig metrolijnen over
de stad, het potlood krast van oost naar west
van noord naar zuid over de plattegrond.

Rive gauche, rive droite, de plaatsen zijn
nauwelijks van elkaar te onderscheiden.
Montmartre is identiek aan Auteuil

en Malakoff verschilt van Montparnasse
alleen door borden die de naam bewijzen

en door onze aan- of afwezigheid.
Betalen Parijs. De stad is ontoeschietelijk.
De jonge moeders die op het gazon
van het Parc des Buttes Chaumont
tussen het plastic speelgoed zitten, zijn

koket maar tegelijk afwerend, en
de groepjes pubers die zich aan de rand
van de vijver vermaken lijken ook
beslist niet van plan om Engels te praten.

We houden ons angstvallig aan de paden,
tussen de voorjaarsbloemen die nog niet
zijn uitgekomen en de kale rozen.

Later, iets d…

Aspiraties 2000

Aspiraties 2000 De eenentwintigste eeuw in, ja maar hoe!
Opgescheept met een leveringscontract
voor Joint Strike Fighters die onmiskenbaar

uit karton zijn geknipt! Fortuyn dood en Van Gogh
op een hoop in een straat in Amsterdam,
het voetbal zet geen zoden aan de dijk:

een en al treurigheid. Wat is er van
de oude koopmansgeest geworden, van
de domineesgeest, waardoor werelden

slaags raakten met elkaar om zich aan onze
voeten te werpen? En is Maxima´s
Argentijnse gebarentaal, is haar

ogenspel (overigens niet te versmaden),
genoeg als tegenwicht, als compensatie
voor alles wat we moeten missen, als

vereffening van onze aspiraties?
Of moeten we ons van nu af aan schikken
in een woestijn van middelmatigheid

met enkel, nu en dan, in dronken buien,
een glimp van een oase, een spiegeling
van ongrijpbare eigendunk aan de einder?
Office Center
Office Center, een pui van plastic en
onoprecht glas verheft zich in de polder.
Auto´s rijden behulpzaam af en aan.

Schatten van vrouwen achter de ba…

Agenda

Januari Dit is het uiterste eind van het leven.
Dagen van zuivere ontevredenheid.

Overdag nors zwijgen, liefdeloos
kibbelen 's avonds in bed.

En de kou gaat tot het bot.
Februari Februari: de negentiende eeuw.
Met zwarte jassen en wandelstokken

zegevieren we over korte dagen.
Tanden oud ivoor, haar zijde.

Bij de ingang van huizen van ontucht
lispelen we instructies

voor de koetsier.
Maart Tranende ogen, wapperende vlaggen
in de voorjaarswind aan de Berlijnse muur.

Jenevermoed uit de jaren zestig
en loze beloften. Wie beet in dat zwarte brood,

wie zei: “Ich bin ein Berliner”?
Wie speelde de kerel, de kraut,

saluerend voor wapperende vlaggen
in de voorjaarswind aan de Berlijnse muur...
April Zeist, Lommerlust. De telefooncel half open.
Een knappe blondine in een groen mantelpak

likt langs haar tanden, strijkt verstrooid
de haren naar achter

die los zijn geraakt uit haar glimmende kapsel,
terwijl ze snel en beslist
in de ijskoude hoorn praat.
Mei Regen. De nacht is van kristal.
Alle…

Definitely Chinese

De smoking27 januari 1998, Premier Kok arriveert bij het Concertgebouw
voor het bijwonen van het concert ter gelegenheid van de
60e verjaardag van koningin Beatrix
De smoking zit te krap. Een heer met een
dopje in zijn oor mompelt in zijn revers:
“Te strak, te strak!” Het kapsel van mevrouw
explosie van bruin haar. Met adem die
terstond condenseert in de avondlucht
blaffen de omstanders: “Hoezee, hoezee”
en schril en licht: “Leve de koningin!”
Je bent een orangist in merg en been,
dus buig je, hoffelijk, met rode huid,
met rauwe lach. Je spitse neus steekt als
een fijnzinnige antenne in de lucht,
en snuift en snuift; de slimme oogjes die
bliksemsnel om zich heen zien: is daar soms
in de regie iets misgegaan? Rijdt daar
al royalty op de Van Baerlestraat? Veertien prinsenEven later: De aankomst van de prinsen
Warm, opgewonden tuimelen ze uit
de limousines. Veertien prinsen! Echt!
Een team, een eskadron, en allemaal
even verzot op sport: zie het elan
waarmee dit zwart en witte corps zich…

Venetiaanse epigrammen

Naar Goethe
Wenn ich den Dieben gebellt Naar de dieven heb ik geblaft, voor de minnaars gezwegen: beiden haalden mij aan, zowel meneer als mevrouw.
Dichten ist ein lustig Metier Dichten, een lustig metier, maar niet zonder kosten: naarmate mijn verzenverzameling groeit, smelten de duiten me weg.
Welch ein Wahnsinn“Ben je krankzinnig geworden, sukkel, weet je niets beters te doen: een boek voor zo'n meisje?”
Stil maar, de koningen en de groten der aarde behandel ik later wel, als ik hun handwerk misschien wat beter doorgrond.
Ondertussen bezing ik Bettina - want acrobaten en dichters zijn nauwe verwanten, voelen zich bij elkaar op hun plaats.
Alexander und Cäsar Dante, Homerus en Vondel en Shakespeare en J.W. von Goethe zouden me graag de helft van hun dichterskrans geven
als ik ze maar één nacht mijn legerstede zou gunnen. Maar de stakkers, de sukkels, Orcus heeft ze in zijn greep.
Denk daaraan vrienden, geniet van het warme liefdesnest, voor de onbarmhartige Lethe je vluchtend…

Causeries Goethesques

Vier gedichten op basis van Eckermanns Gespräche mit Goethe Een passende kerker “Beaumarchais, een bizarre figuur.
Beaumarchais ja, de man
van de Figaro. Heel bizar. Intrigant,
speculant, advocaat. Bezéten
van recht, of beter gezegd van processen.

Dit is de achttiende eeuw he.
U weet dat hij stierf
net voor de eeuwwende?
De verlichting ja. Alles,
dit huis, deze kamer, zelfs

het licht van die brave zon,
danken we aan dat tijdperk,
dat beste van alle tijdperken. Maar
om op Beaumarchais terug te komen,
een uiterst bizarre figuur.

Leest u toch zijn Mémoires. U weet
dat hij eens, na een verloren proces,
op zijn weg naar buiten,
al weer een geschil had?

Over een kwestie van voorrang.
Ja, op de trap meen ik, op de trap
van het Palais de Justice. De man
was onstuitbaar.

Hij keerde dadelijk om
voor een aanklacht.
Én won zijn proces.

Hij bezocht me
dikwijls, toen ik nog jong was.
In dromen. Maar toch. Te gevaarlijk.

Het leek me verstandig,
hem op te sluiten in mijn Clavigo.
U slaat…

Istanboel

Hoe gaat u dat doen, spreken over de Oriënt, als u er eenmaal geweest bent? – Heinrich Heine
Op de Atatürk Havaalane  Op de Atatürk Havaalane
aangeland, uit een duister wolkendek
gedaald, denken toeristen, kinderen
als ze zijn van hun tijd, niet dadelijk

aan geld: in de bedompte aankomsthal
redderen ze zwetend met hun koffers
en wimpelen de om hen heen
lachende heerschappen welwillend af.

Dan zijn ze zo ver. Moedig wagen ze
zich in het veld. Overal voor hen uit
ligt stad en stad en stad. Het uitzicht is
bezaaid met minaretten. Onvervaard

Stappen ze in taxi's, over prijs wordt nu
niet meer gediscussieerd: ze willen naar
hun eindbestemming. De bestuurder knikt.
Motoren brullen op de boulevard.
In het hotel In het hotel beland, dat tomeloos
ten hemel rijst, vinden ze onverwijld
hun lift, hun kamer, lichtrood gestoffeerd,
hun beddensprei, oranje, bleek, met vreemd,
niet eigen lichaamssap geïmpregneerd.

Buiten schemert de Zee van Marmora,
vol flikkerende scheepslichten; daarvoor
ee…

Eenzaamheid

Jacht2017 - vliegtuigstrepen boven Hockenheim
In Duitsland maken de F-16’s veel overuren. Als het opgeklaard
is boven Hockenheim, voilà: in keihard daglicht stormen ze met veel
misbaar het zwerk op, wissen ze het werk van duizenden geduldige fascisten
in een ommezien uit. Met kerosine maken ze jacht op wat ontastbaar is.
Kunnen ze de democratie verdienen?
Alter Zoll, Bonn Omhoogstrompelend naar de Alte Zoll, in de hoop op het uitzicht, kwamen ze langs kastanjebomen en geparkeerde auto’s en oude mensen met hun honden.
De moed zakte hun in de schoenen, maar er was nog wel wat liefde, dus ze liepen door tot ze voor de balustrade stonden, waar onder hen de Rijn zich wijd en zijd
uitstrekte met zijn schepen en de bergen,
ver in de verte, met elkaar verbonden,
en natuurlijk de torens en kantelen
van hun eeuwigdurende luchtkastelen.
2016
Einde Bert Brecht werd in een dichtgelaste stalen doodskist begraven. Einde
van de Augsburgse branie, van de slordige affaires, de schunnige liedjes, ein…