Posts

Rolling Stones

The Greatest Band on Earth ! Maar ik ken eigenlijk maar weinig vertalingen van liedteksten van de Rolling Stones . Terwijl de muziek, hoe betoverend ook, zijn betovering natuurlijk tot stand brengt, aangestoken door de woorden. De teksten van de Stones doen niet onder voor die  van de Beatles. De jaren zestig en zeventig komen stampend en schuimbekkend tot leven, maar Jagger en Richards schrikken er ook niet voor terug om door de doors of perception te gaan.  Ik heb tot dusver elf liedteksten vertaald. Zoveel mogelijk in lijn met de noten, maar the proof of the pudding...  Ik hoop natuurlijk dat zich Nederlandse bands aandienen die deze teksten willen uitproberen.  2000 man Kijk, mijn naam is een nummer, een pasje van de bank en ik kweek te gekke bloemen op mijn kleine vensterbank.   Want ik ben ja een tweeduizend man en mijn kids, ze snappen er echt  niet veel van.   Kijk, mijn vrouw respecteert me, maar ze is wel een secreet en als liefste vriendin staat een computer gereed.   Want

Als kool

  Ca 1450, de eerste Portugese expedities naar het goudrijke Afrika   Als kool, als peen 1. “Waar goud als kool, als peen, groeit in het zand en wordt geoogst door naakte negerinnen,   zingend en dansend bij de dageraad, daar zullen wij ook heen gaan, zullen wij,   onze zweep achter onze rug verborgen, ons zaad niet sparend, bij de dageraad   op onze eigen wijs dansen en zingen.” 2. De mensenhandel is in deze tijd iets heel anders dan nu: wie taalt er nu   nog naar het zielenheil van wie er op de zwarte markt komt, maar toen schonk een prins   aan ieder schip banieren: kijk, het kruis van de Orde van Jezus wappert fier   boven de hoofden die hier samenscholen, verenigd in gebed. Maar geen kwartier!   Het stamhoofd dat hen komt begroeten doden ze in een handomdraai, met droge ogen. 3. Exacte catalogisering van wat wordt gekocht en tegen welke prijs   is evenwel wél van belang, omdat er altijd ingekocht wordt voor de kroon,   en omdat een vast aandeel in de winst, als boetedoening voor w

Zomergedichten

  Hoe de kauwtjes heten De kauwtjes die hiervoor op het gazon de stront oppikken van de honden als de eigenaars dat even zijn vergeten -   de honden hebben hun geheime naam maar wie zou weten hoe de kauwtjes heten.  Er zitten duiven in de hazelaar Niet tien, niet vijftig, maar wel honderd takjes hebben ze rondgestrooid tijdens het bouwen   van deze fokking nestje, maar van eitjes (voor eksters, wonend in de es hiernaast)   geen sprake, nee, alleen dat nu en dan met veel gefladder, he, met veel gezwatel   tussen de bladeren verdwijnen en dan weer tevoorschijn komen met een takje   of misschien wel twee takjes in hun snavel.  Ballet Aan de droogmolen van de ochtendzon: er hangt een zomerjurkje tegenover een vest van mij. Verdienstelijke klonen van wie we zijn? Misschien een beetje sloom? Een beetje lusteloos? Wat is het warm!   Maar dan waait er een briesje door de tuin, een windje uit het oosten, en er zwermt een wolkje witte muggen uit een arm   en kringelt op, als rook, of nee, als st

Orfeus' hofstoet

Afbeelding
  Orfeus' hofstoet Het  Bestiaire  van Guillaume Apollinaire met de prachtige houtsneden van Raoul Dufy.  En enkele andere diergedichten. Orfeus Apollinaire:  Orphée Bewonder, lezer, zijn magie, de vorstelijke melodie: dit is de toon waarop het licht vibreert, zoals ons Hermes Trismegistus leert. De harmonie der sferen.  Schildpad Apollinaire:  La Tortue Mijn vingers grijpen als bevlogen in mijn Thracische lier, en zie hoe door dit schildpadhuis, dit lied, elk dier tot dansen wordt bewogen. Hermes maakte voor Orfeus van het schild van een schildpad een lier met zeven snaren. Paard Apollinaire:  Le Cheval Ik zal je berijden met mijn strenge dromen, ik zal je  slaan onder het haam van mijn lot, en het leidsel waar ik je mee zal betomen is het volmaakte vers dat je me ontlokt. Het paard Pegasus. Kasjmiergeit Apollinaire:  La Chèvre de Tibet De vacht van deze geit, en zelfs de vacht die Jason eertijds tot in Colchis bracht, zijn van nul en generlei waarde bij de gouden lokken waar mijn

De ultieme ober

  ‘s Middags in en uit de Tate Gallery Hommage aan Brian de Palma   Vrouwenvoeten: pumps tikken waarschuwend op het parket. De tijd der Jakobijnen is voorbij. Het uur dat de schuld moet worden ingelost is aangebroken. Suppoosten sluiten de bezoekers in.   Snel glip je naar een andere zaal. Daar praat een man met een andere man: lang haar, broek met wijde pijpen, begin jaren tachtig, de tragische sigaret schuin in de mond. De wenk naar iemand achter zijn rug, een jongen, een kind. Terwijl het zaad nog vloeit, en de schoot nog niet eens is bevrucht, is alles al volledig gericht op archiveren, opbergen, afleggen. Op deze foto verzamelt zich stof. Deze film wordt nooit meer gedraaid. En trots, een mannetjesputter met geoliede spieren die nooit verslappen, nooit slinken, vertoont zich even in een deuropening, glijdt even voorbij in een raam- opening, groot, sterk en onoprecht grijnzend, een rambo met de luie lach van een ondergeschikte: de ultieme ober, de dood.  Schoenen die Schoenen die k